Radhika Deshpande

cropped-img-20160302-wa00001.jpg

शूटिंगसाठी पुणे – मुंबई – पुणेचा सतत सुरू असलेला प्रवास. प्रवासात अंतर्मुख होणारी मी. मनात दडलेले विचार, विचारांमध्ये पडलेली मी. विचारांचा प्रवास. या प्रवासात कधी मी साता समुद्रा पार तर कधी मी मामाच्या गावात !

सापडतात मला समुद्रातले माणिक मोती. दिसतात मला त्या गावातल्या गमतीजमती. मी कुठे होते, ती जागा कशी, तिथली माणसं कशी हे सगळं लिहून ठेवावंसं वाटतं. म्हणूनच ही “ब्लॉग” नावाची खिंड (passage).

जिथे मी लिहू शकते मला हवं ते. संवाद साधू शकते स्वतःशी. या खिंडीतून प्रवास करताना शिरता येईल तुम्हाला,माझ्या मनात. वाचा आणि बघा येता येईल तुम्हाला मी असेन तिथे…

निबंध लेखन. विषय: पॉझिटिव्हिटी.

निबंध लेखन
विषय: पॉझिटिव्हिटी.

एक दूरवरचा बाप्पा, एक परिचारिका
आम्ही दोघं आणि पॉझिटिव्हिटी!
ध्यानीमनी नसताना आपल्या बरोबर जेंव्हा काही होतं तेंव्हा आपण जगायचं कसं हे शिकतो. दुसऱ्या लाटेत बाप्पा नी नीरज आणि माझी निवड केली. रिपोर्ट कार्ड पॉझिटिव्ह आलं आणि आम्ही दोघं परीक्षेला बसलो. दोघंही अभ्यासू विद्यार्थी, त्यामुळे शेवट पर्यंत चुरस राहिली. कोण मेरिट मधे येतं आहे ह्याकडे आम्ही आमच्या घरच्यांचं लक्ष टिकवून ठेवलं.
आम्ही जणू दहावीच्या परीक्षेला बसलेले विद्यार्थी आहोत अश्या अभ्यासू वृत्ती ने लढत राहिलो.

अंतराला बाप्पाने तिची परीक्षा न घेताच पास करायचं ठरवलं होतं. त्यामुळे त्याने जगातली सर्वात उत्तम परिचारिका आम्हाला नेमून दिली.

आता आमचा शिक्षक कोण असणार जो आम्हाला मेरिट मध्ये आणेल असा प्रश्न होता. पण बाप्पा नी सगळी सोय लाऊन ठेवली होती.

त्याच दरम्यान “सियावर रामचन्द्र की जय” ह्या नाटकाचे ऑनलाईन प्रयोग माझ्या बाल कलाकारांबरोबर सुरू होते. “Show must go on…” म्हणून अंतराने सूत्रसंचालन करण्याची जबाबदारी घेतली. मी पॉझिटिव होते हे “प्रभू श्री रामाची भूमिका करणाऱ्या तेजस पाटील ची आई गीता हिला कळले. तिचा लगेच फोन आला. मला म्हणाली, “I am Doctor and a medical professional, in this difficult times मी माझ्या कडून जे शक्य असेल ते आणि जिथे गरज असेल तिथे मदतीचा हात पुढे करते आहे. मी लगेच तिचा हात धरला. ठाण्यात राहणारी गीता आमच्याशी दररोज संपर्कात होती. एक वेळ वादळ वाऱ्या मुळे संपर्क तुटतो पण तिचा कनेक्ट माझ्या करता तरी आपल्या आपल्या बाप्पाशी असतो तसाच होता, कधीही न तुटणारा. तिने चार गोष्टी सांगितल्या; panic व्हायचं नाही, positive राहायचं, patience ठेवायचा आणि दिलेला portion follow केला नाही तर punishment ही मिळतेच लक्षात ठेवा. आमचे moderate symptoms होते. म्हणजे तुम्ही मधल्या फळीचे विद्यार्थी आहात असे सांगण्यात आले. Thermometer ची केली पेन्सिल. Oxy मीटरचं केलं खोड रबर, शरीराची केली वही, गोळ्यांची नावे म्हणजे जणू वेगवेगळे विषय घोकून पाठ केले. अभ्यास झाला की आमची परिचारिका आम्हाला तिच्या हातून जेवायला वाढे. पण होस्टेलच्या वॉर्डन सारखी रागीट दिसे. कारण अंतरा हातात ग्लोव्हज आणि मास्क घालून अंतर राखून सगळं करे.

नागपूरहून आईचा रोज फोन यायचा तो आमच्या परिचारिके साठी. सासू बाईंचा मला रोज फोन यायचा “आज काय खावंसं वाटतं आहे तुला? ते करून पाठवते.” कधी शेजारची सीमा, सासुमा, स्विगी आणि अंतरा प्रेमानं जेवायला घालत होत्या. अभ्यास सुरू होता. सिलॅबस खूप असतो, थकवा येतो, सहा मिनिटे वॉक असतो, सरप्राईज टेस्ट होते, उलट तपासणी पण होते. अखेर परीक्षेत आपण उत्तीर्ण होतो.
आमचा रिझल्ट काल लागला आहे आणि आम्ही चांगल्या मार्कांनी पास झालो आहोत. परीक्षा कशी द्यायची ह्याचे मनोगत व्यक्त करताना आमच्या प्रवासात आमच्या बरोबर असणाऱ्यांना धन्यवाद देत आहोत.

आता ऍडमिशन साठी इतर विद्यार्थी लाईनीत उभे आहेत. इंजेक्शन देऊनच ऍडमिट करताहेत असं ऐकलं आहे.
आमचे ऑगस्ट मध्ये vaccination असेल. तो पर्यंत इंजेक्शन चौका चौकात विकणार आहेत म्हणे. “अपेक्षित २१” ह्या नावाने. हाहा! माझं बोलणं हल्क्यात घेऊ नका. परीक्षा नेहेमी कठीण असते, असावी. त्यातच मजा आहे. दोस्त हो परीक्षा देत राहावी. जगायचं कसं, नाही तर किमान लढायचं कसं एवढे तरी आपल्याला परीक्षा शिकवून जाते.

पॉझिटिव्हली पास झालेली,
दहावी ‘फ’ ची विद्यार्थिनी,
~ रानी ~ राधिका देशपांडे

Hey guys!

Hey guys,

I have no idea. Neither am I completely ignorant nor do I claim that I know everything. Neither am I a Goddess nor do I behave like a Vampire. But, I can surely say that the planet I am living on is not mine. Nope, I am not the only native of the place I live in today. Yup the empire of the worldly things is not a prerequisite for my existence.Yes, I am here for a reason, you are here for a reason, everyone here for that matter. I am talking about the species of media which is probably endangered, i.e social media.My Aai used to tell me, “Beta, remember nothing comes for free. So, if someone is offering you something for free, beware. Widen your eyes, ears, sniff what is cooking.” I should have asked her, do you mean to say “social media”! Instead of asking, I trained her to migrate to this planet I now live on, by telling her how beautiful the water on this planet is, like an expensive vintage wine that you can drink almost for peanuts.Slowly, with all my fans, followers, friends and fraternities I dived in deep but got caught in the spider-web that was woven as a trap. We are sold out Aai. It’s like we have reached another planet like Saturn with its concentric magnetic rings that keep pulling us inwards. I feel trapped. Aai, I want to go back to mother Earth. But not alone, I want to return with everyone here. Facebook, WhatsApp, Instagram, Twitter never invaded my territory; they just moved me like a pawn. I feel consumed, used. I do not want to get swayed anymore. I am ready to pay heavily. I have realised nothing really comes for free. Or have I already paid a heavy price? I wonder…Note: This pic has nothing to do with the post. It is there just to attract more likes 😉

Moonlight

I know you watch me, follow me, talk to me secretly.

When you come, come in your brightest avatar, lift me to the sky.
I will teach you the dance steps I have been practicing alone.
You have so much to say… I have so much to do…
Let your words play the music and my actions be the dance. Singing and dancing with each other will sew a quilt filled with warmth. The brightest smile ever I wish to see on your face and my happiest feet ever you wish to kiss; be the reality.
Let’s do this every poetic night of the month. Send me a message. You know how.

~ Ranee

कसं विचारतो आहेस?

१४ तारखेला पहाटे ४:३७ ला सुचलेल्या ह्या ओळी. जणू माझ्याकडून कोणीतरी भराभरा लिहून घेत होतं. लिहिण्याचं कारण कुठलच नाही पण ओळी मात्र कधीतरी अनुभवलेल्या आहेत हे नक्की. बरेच वेळा सुचतं असं काहीतरी पण लिहून काढण्याचा कंटाळा करते मी. ह्या वेळेला शब्दात उतरवल्या म्हणून ह्याचे महत्त्व. खरंतर विशेष असं काहीच नाही…

कसं विचारतो आहेस?
…एखादं आकर्षक फळ आतून किडकं निघावं नं तसं.
एखादा लाडू तोंडाशी येताच हातातून निसटावा नं तसं.
एखादं हिरवंगार झाड अचानक गळून पडावं नं तसं.
एखाद्या दारातून शिरत असताना कोणीतरी तोंडावर दार लावून घ्यावं नं तसं.
एखादं आवडतं गाणं गाता गाता शब्द न आठवावे नं तसं.
एखादी मासोळी पाण्याच्या तबकड्यातून जमिनीवर पडावी नं तसं.
एखादं बडबडं बाळ काही केल्या न बोलावं नं तसं.
तसा तू मला सोडून गेलास.
तक्रार कुठलीच नाही. मी फक्त भावनांची यादी केली.

~ रानी

Flight 2021

To The Grounded Pilot

When the aeroplane crashlands and the pilot, the plane, along with others are grounded, when the hope is tarnished and what we next see is the dusty hazy future. I get up and dust myself up… hold your hand and walk down until you and I reach the nearby runway, climb the aeroplane and you take the pilot seat in the cockpit. Because pilots like you should take your place back, isn’t? I may not be the co-pilot by then however, I will still be the passenger looking outside the window lifting myself up again in the blue skies. By then we will have clear skys and clearer runways. With the flight full of passengers I see the dreams and aspirations take off. Do you? If not, Snap it. Look at me, hold my hand, walk the path, trust the process and widen your imagination because after the storm ceases, the flight will be on auto pilot mode gliding effortlessly. Till then, I am with you like the passenger who trusts her pilot.

From The Friend Indeed.

नया पर्व

नया पर्व

सोने की चिड़िया अब अपने पंख फैलाकर उड़ना चाहती है। विहंगावलोकन से सारी सृष्टि का अध्ययन करना चाहती है। अपनी दूरदृष्टी से नए विकल्प जान कर उसे पहचान कर उस दिशा में कूंच करना चाहती है। तब तक हमें क्या करना है? ऊंचे पहाड़ों पर बैठे भेड़ियों की वक्र दृष्टि से देखने वालों की नज़रों से उसका घरौंदा बचाकर रखना है। मित्रों, क्या हम इतना भी नहीं कर सकते? क्या ये सिर्फ कैलाश परबत पे बसे भोलेनाथ और समुद्र पार कर लंकेश पर विजय पाने वाले प्रभु श्रीराम का ही काम है? क्या धरती मां की कोख़ से जन्मे इंसानों का कोई कर्तव्य नहीं बनता कि वे अपनी वसुंधरा की मिट्टी से जन्मी आशाओं का, हिम्मत रखने वाले जवानों का, नई उमंग खिलाने वाले वन, फूल, वनस्पतियों का, सहस्त्र दिशाओं से आने वाली विपत्तियों से शेरों की भांति रक्षण करने वाले वीरों का सम्मान कर उनके प्रति असीम आदर रख इंसानियत से भी आगे बढ़ कर एक जलते हुए चिराग की तरह उन्हें अपनी सकारात्मक ऊर्जा नहीं दे सकते?

मित्रों, सोने की चिड़िया पिंजड़े में कैद थी लेकिन अब वो उड़ चुकी है। उसका आसमान में बहुत ऊंचा उड़ना विधिलिखित है। अभी देखने वाली बात ये है कि क्या आप भी मेरी तरह उस चिड़िया का घरौंदा बचा कर रखने की जिम्मेदारी अपने कंधों पर लेंगे? क्या आप मेरे कंधे से कंधा मिलाएंगे? क्योंकि चिड़िया वापस आएगी जरूर। जब वो लौटेगी तब मैं अपनी बाजुओं की टहनियां बनाकर डटी रहूंगी। बस तुम जमीन से जकड़ी जड़ों को मजबूत बनाए रखने के लिए अपने सहस्त्र हाथों का बल देते रहना। इस बात को समझ लो मित्रों, चिड़िया सोने की है। उसको फ़िर से पिंजड़े में कैद करने की लालसा दुनिया को होना स्वाभाविक है। इसीलिए दुश्मनी चाहे दुनिया मोल ले, लेकिन हमारा दिल सोने जैसा सुनहरा ही नहीं बल्कि सोने जैसा पवित्र, कुलीन और अपनी प्रतिभा का पात्र बना रहे। क्योंकि अगर देखो तो सोने की चिड़िया हममें ही बसी है। बस इतनी बात हम समझ लें। बादल छट जाएंगे। और आसमान से हमें जो संकेत मिल रहे हैं, वो साफ दिखने लगेंगे।

~ रानी

(Google image)

My blog on वऱ्हाड निघालंय लंडनला

Meet the one and only Sandeep Pathak. Picture taken just after my family and I watched his ravishing performance in one man show “Varhad Nighalay Londonla”, written by Prof. Dr. Laxman Deshpande and directed by Sandeep himself. He enthralled the audience with his charisma, charm, sense of humour, timing. He is here to make history. Although the drama is in Marathi, I would suggest all current and aspiring actors to watch this text book performance. Language is no barrier as there’s a lot to learn from him.

His energy, confidence, poise, his subtlety, portrayal of minutiae while playing a Guiness Record setting 52 characters in this one man show is mind boggling. He has an immense capacity and strength to deliver as an actor. Despite this, Sandeep remains grounded, humble and kind. He is terrific and it’s a total delight to watch him in his different avatars. As an audience, one is able to visualise the entire scene in front of ones eyes despite not having any sets or background music, with just a stole “Khanachi shaal for those who understand Marathi” for use as a prop. With no below the belt jokes and no unnecessary physical pyrotechnics, Sandeep is able to keep the audience engaged. He is effortless from the start to the end.

Last night, I have laughed so much that my jaw reminds me of the power of this actor. Must must must watch! A treat for the eyes and spa for the soul.

SANDEEP, TAKE A BOW!

नाविका

वाचकांना माझा नमस्कार!
‘नाविका’ हा माझा निरोप लेख आहे. नक्की वाचा आणि सांगा तुम्हाला कसा वाटला ते. तुमच्या प्रतिक्रियांची मी नेहमीच वाट बघत असते.

गेले एक वर्ष सकाळ पर्तमान पत्रासाठी दर आठवड्याला अशाच ५० लेखातून मी तुमच्याशी संवाद साधत आले आहे. मनाची कवाडं उलगडत गेले. तुमचा वाचक म्हणून उत्स्फूर्त प्रतिसाद मिळाला. पण आता ही ‘लेखमाला’ पूर्ण झाली आहे.
आता स्वल्पविरामा नंतर वेगळं काहीतरी लिहीत राहण्याची इच्छा आहे. भेटूच!

तुमची रानी

  • राधिका देशपांडे

नाविका

मी नाविका. निळ्याशार खोल, अथांग, अविरत, अफाट, उत्तुंग, गूढ, शक्तिशाली, बेचैन, लांबच लांब अशा दरियादिल समुद्रावर मी मुक्त विहार करते आहे. दाही दिशांचे वारे सहन करत, तळपणाऱ्या सूर्याची बोचरी किरणे सोसत, पावसाच्या भरधाव वेगाने कोसळणाऱ्या धारा झेलत मी प्रवास करते आहे. मी नाविका आहे.

समुद्राच्या वाटेवरती कधी खोल खोल पाणी, कधी देव मासा वाटेत आडवा येतो, तर कधी उन्हात चमचमणारे पाणी मृगजळ तयार करतात, कधी वादळ, तर कधी भोवरे गिळू पाहतात. पण ध्रुव ताऱ्याच्या दिशेने मुक्तछंद विहार करणं माझं काम आहे. मी नाविका आहे.

स्वतःला पाण्यात ठेऊन तुम्हाला कोरडे ठेवणे, तुम्हाला पैलतीरी पोहोचवणे माझे कर्तव्य आहे. समुद्रातल्या असंख्य मास्यांबरोबर पैज लावणे, त्यांच्याशी गुजगोष्टी करत, उधाण आलेल्या मस्तीखोर लाटांशी खेळणे हा माझ्या दिनचर्येचा भाग आहे. मी नाविका आहे.

मी नाविका. सुमद्राच्या चंचल स्वभावाला झेलणारी, त्याला मायबाप मानणारी, पण त्याचे बाळासारखे नखरे सहन करणारी इवलिशी, टथस्त, त्रिहस्त होऊन पाहणारी मी, जल परी नाही, मासोळी नाही, देविका नाही, समुद्राचा आतली नाही आणि पूर्णपणे समुद्रा बाहेरील पण नाही. मी तरल, तरंगणारी, तर्कशुद्ध पद्धतीने साकारलेली एक कलाकृती. मी नाविका.

वल्लवणाऱ्या नाविकाची मी सखी, सामान ओढून नेणारी मी वाहिनी, पर्यटकांना फिरवून आणणारी मी जलपरी, गोताखोरांसाठी मी तात्पुरतं घर, समुद्रात हरवलेलेल्यांना किनाऱ्यावर पोहोचवणारी जीवनदायिनी. मी एक नाव. माझं नाव नाविका.

काही दिवसांपूर्वी पाळंदे समुद्र किनारी मी गेले होते. आयुष्यात पहिल्यांदा समुद्रात जाताना भिती वाटली नाही. कारण ह्या आधी मी समुद्राला घाबरायचे. पण नाविकेत बसले आणि पहिल्यांदाच शांत, स्तब्ध, स्थिर आणि निश्चल भावना मनाच्या तळातून बाहेर येऊन तरंगायला लागल्या. मी नावेत होते. चौफेर समुद्र होता आणि नाविका माझ्याशी बोलू लागली. तिचेच हे शब्द तुमच्या पर्यंत पोहोचवण्याचं काम आज ह्या लेखा द्वारे राधिकेनं केलं. शब्दसमुद्रातून शोधून तयार केलेली शब्दमाला. ज्ञान सागरातून मला सापडलेला शब्दांचा खजिना मी तुमच्या पर्यंत आजवर पोहोचवत आले आहे. आजचा एक्कावन्नावा लेख. नाविका म्हणून तुम्हाला मी अनेक बेटांवर नेलं. तुमच्यातील प्रत्येक वाचक माझा प्रवासी. तू चांगलं लिहितेस, लिहीत रहा, आज मी हे शिकलो, तुझ्या लेखातून मला माझ्या आयुष्यात पडलेली उत्तरं मिळाली, अशा अनेक पावत्या मला तुम्ही दिल्यात. तुम्ही वाचक म्हणजे माझे पर्यटक, गोताखोर, प्रवासी, नाविक तर कधी समुद्रातले निरनिराळे जीव जे मला साद घालत राहिले, साथ देत राहिले. आणि मी? मी तुमची रानी. आज माझं नाव नाविका. एका टोका पासून दुसऱ्या टोकापर्यंत पोहोचवण्याचं साधन. ज्ञान सगरात स्वच्छंद, मनमोकळा श्वास मी घेत आले. मनाला सुचेल, रुचेल, पटेल ते लिहीत आले. तुम्ही वाचत आलात आणि माझ्या असण्याला नवा अर्थ देऊन गेलात. चित्रात बसलेला जो क्षण तुम्हाला दिसतो आहे त्यावेळी मी तुमचाच विचार करते आहे. आज मला माझ्या नवीन वर्षाची सुरुवात तुम्हाला धन्यवाद देऊन करायची आहे. जुळून आलेले शब्द माझ्यासाठी मोत्यांपेक्षा कमी नसतात. ही मोत्यांची माला मी माझ्या सकाळ च्या वाचकांना समर्पित करते. तुमच्या मुळे मला लेखिका म्हणून ओळखायला लागले आहेत. एका कलाकाराला अजून काय हवं सांगा बरं. या नवीन वर्षी आपण सगळेच आपली नाव समुद्रात घालू. वाटेत भेट झाली तर मला आनंदच होईल. शेवटी आपली नाव समुद्रात घालण्याची इच्छा हवी. वल्लवणारा नाविक असतोच. अहो त्याशिवाय काय आपण २०२१ मध्ये सुखरूप पोहोचलो आहोत?
सगळ्यांना नूतन वर्षाच्या मनःपूर्वक शुभेच्छा!
हे जगणे खूप सुंदर आहे!
~रानी

I will be there for you. Article in Times of India

We all survived the trying times. Here is a short recap covered by ToI, about how it panned out for me.

I will be there for you…

In F.r.i.e.n.d.s., the title song goes this way. I will be there for you like I have been there before. This was my promise during the period of lockdown to my young students, child artists in the making. I have been teaching dramatics to young ones in Pune since 10 years now and before that I did it working as an assistant to my father Sanjay Pendse, who is a director, mentor and has worked for children’s theatre for more than 40 years of his life.

In my life as an actress, I have never seen a script this dramatic, filled with roller-coasters that will churn you physically, mentally, emotionally. Never have I seen a year that was so directionless. As if someone has started writing a script and asked us to play a role on a see-saw like stage with no director to direct and an open-ended script with an unpredictable end. Haven’t we all felt the same way throughout this year?

The lockdown period started on 21st March, surprising everyone with the sudden severity. People did not know how to react, adjust to the new reality. It led to behaviour, which otherwise would not have been seen from adults. It was a lot to take in and the sudden change coupled with uncertainty of when it would all end probably caused this.

While the entire world was busy fighting, ducking at home, I was concerned about the children. How were they going to adjust to the fact that they were locked in for an indefinite period? All this was happening around summer vacations. How would the children participate in various workshops to hone their communication skills, leadership skills, teamwork and much more? I called up my father for advice. I wanted to reach out to my students, wanted them to be entertained, to help keep up their positive spirit and never give up, taking the situation as a challenge. My father said this was the time of “giving”. Give whatever you have as a teacher with nothing to expect in return. I came up with the idea of a free workshop for children. 55 of my students joined a WhatsApp group. Everyday they were given a task to do and upload a video or photos on the group. I designed it in such a way that they would learn life lessons through ‘theatre games’. The tasks comprised of acting, roleplay, tour of your house, singing and dancing with parents, face painting, writing, dressing up as your favourite fantasy characters, and many more. A zoom link was later created for group activity. We did a video-drama of 22 mins named “The Elephant is Missing”, which is now available on YouTube. The children were given virtual marbles for a task well done. We made sure that the name “Corona” would never be brought into our activities. It was our world of fantasy, positivity, full of emotions, engaging and the one that thought life could be beautiful in the darkest of situations.

Watching all the 55 videos shared, replying to them, keeping the tasks creative was quite time consuming and at times tiring, but happy children made all the effort worthwhile. It helped me change my perspective that performing arts couldn’t be enjoyed online. Children’s energy, their power of imagination is contagious. Their fantasyland is much better than the one we live in. All that we need during this time is “to be there”, holding each other’s hands, keeping our spirit high and engaging ourselves in activities that would lead us to their beautiful world. I find myself blessed that I had such great company, happy to serve my students with utmost sincerity. They say that the world came to a standstill, but our world grew multifold. I have had housefull theatre workshops past six months with students from the remote towns in India to students from abroad.

All days were busy with these beautiful minds and early mornings were filled with meditation, exercise, reading and learning Vedanta. The students had a profound impact on their teacher. The more I give, the more I receive. It is always this way! An actor must do her homework well, must look inward to reach out to the world. This period led to a paradigm shift in my methods. We all learned the hard way. But all I can say is that we survived. At the end of the day all we need is healthy food, loving people around and good thoughts for the soul. Rest all falls into place.

We all survived the trying times. Here is a short recap covered by ToI, about how it panned out for me.

I will be there for you…

In F.r.i.e.n.d.s., the title song goes this way. I will be there for you like I have been there before. This was my promise during the period of lockdown to my young students, child artists in the making. I have been teaching dramatics to young ones in Pune since 10 years now and before that I did it working as an assistant to my father Sanjay Pendse, who is a director, mentor and has worked for children’s theatre for more than 40 years of his life.

In my life as an actress, I have never seen a script this dramatic, filled with roller-coasters that will churn you physically, mentally, emotionally. Never have I seen a year that was so directionless. As if someone has started writing a script and asked us to play a role on a see-saw like stage with no director to direct and an open-ended script with an unpredictable end. Haven’t we all felt the same way throughout this year?

The lockdown period started on 21st March, surprising everyone with the sudden severity. People did not know how to react, adjust to the new reality. It led to behaviour, which otherwise would not have been seen from adults. It was a lot to take in and the sudden change coupled with uncertainty of when it would all end probably caused this.

While the entire world was busy fighting, ducking at home, I was concerned about the children. How were they going to adjust to the fact that they were locked in for an indefinite period? All this was happening around summer vacations. How would the children participate in various workshops to hone their communication skills, leadership skills, teamwork and much more? I called up my father for advice. I wanted to reach out to my students, wanted them to be entertained, to help keep up their positive spirit and never give up, taking the situation as a challenge. My father said this was the time of “giving”. Give whatever you have as a teacher with nothing to expect in return. I came up with the idea of a free workshop for children. 55 of my students joined a WhatsApp group. Everyday they were given a task to do and upload a video or photos on the group. I designed it in such a way that they would learn life lessons through ‘theatre games’. The tasks comprised of acting, roleplay, tour of your house, singing and dancing with parents, face painting, writing, dressing up as your favourite fantasy characters, and many more. A zoom link was later created for group activity. We did a video-drama of 22 mins named “The Elephant is Missing”, which is now available on YouTube. The children were given virtual marbles for a task well done. We made sure that the name “Corona” would never be brought into our activities. It was our world of fantasy, positivity, full of emotions, engaging and the one that thought life could be beautiful in the darkest of situations.

Watching all the 55 videos shared, replying to them, keeping the tasks creative was quite time consuming and at times tiring, but happy children made all the effort worthwhile. It helped me change my perspective that performing arts couldn’t be enjoyed online. Children’s energy, their power of imagination is contagious. Their fantasyland is much better than the one we live in. All that we need during this time is “to be there”, holding each other’s hands, keeping our spirit high and engaging ourselves in activities that would lead us to their beautiful world. I find myself blessed that I had such great company, happy to serve my students with utmost sincerity. They say that the world came to a standstill, but our world grew multifold. I have had housefull theatre workshops past six months with students from the remote towns in India to students from abroad.

All days were busy with these beautiful minds and early mornings were filled with meditation, exercise, reading and learning Vedanta. The students had a profound impact on their teacher. The more I give, the more I receive. It is always this way! An actor must do her homework well, must look inward to reach out to the world. This period led to a paradigm shift in my methods. We all learned the hard way. But all I can say is that we survived. At the end of the day all we need is healthy food, loving people around and good thoughts for the soul. Rest all falls into place.